Voor ons volwassenen is het een heel gewoon voorwerp, maar voor kleine kindjes vaak een bron van plezier. Spiegels lokken bijna altijd een reactie uit. Een lach of een verbaasde blik, contact zoeken of verwarring. Als psychologe met een specialisatie in de ontwikkeling van jonge kinderen beschouw ik dit item als één van de meest krachtige hulpmiddelen voor hun sociaal-emotionele groei.

In de eerste maanden ziet een baby zichzelf in de spiegel als een speelkameraadje, een ander kind dat toevallig precies hetzelfde doet. Pas rond de leeftijd van achttien tot vierentwintig maanden valt het kwartje: 'hé, dat ben ik!'.
Dat besef is een cruciale mijlpaal; het is het fundament waarop empathie en zelfvertrouwen worden opgebouwd. In de psychologie noemen we deze leermomenten 'de ontwikkeling van het zelfbewustzijn'. 

Voor baby's is interactie de brandstof voor hun hersengroei. Wanneer een baby in de spiegel kijkt, traint hij zijn visuele tracking en leert hij over oorzaak en gevolg. Als ik zwaai, zwaait het kindje ook! Dit versterkt een gevoel van agency, het besef dat jij invloed hebt op de wereld om je heen. 

Voor ouders én hulpverleners van kleine kinderen (kinderverzorgsters, osteopaten, kinesisten, chiropractoren en natuurlijk ook psychologen) is het ook een krachtig middel om de taalontwikkeling en emotieregulatie te stimuleren. Door samen voor de spiegel te staan en de emoties na te doen en te benoemen, helpen we kinderen om een verbinding te maken tussen wat ze vanbinnen voelen en hoe dat er aan de buitenkant uit ziet. Een fundament van het sociale interageren. Het is een veilige manier om te experimenteren, zonder dat er meteen een sociale consequentie aan vast zit. 

Je kunt dit proces prachtig ondersteunen met een paar voorbeelden.
Een leuk spelletje voor de allerkleinsten is de 'kiekeboe-reflectie'.
Ga samen met je baby voor de spiegel zitten en bedek de spiegel met een lichte doek. Trek die langzaam weg en roep enthousiast de naam van je kindje als die in de spiegel verschijnt. Dit traint de objectpermanentie: het besef dat iets (of iemand) blijft bestaan, ook als je het even niet ziet (hallo betere nachten!). 

Een fijn spelletje voor de oudere kinderen is de volgende. Breng onopgemerkt een klein stipje met lippenbalsem of wasbare schmink aan op de neus van je kindje en zet hem daarna voor de spiegel. Reikt je kindje naar de spiegel om de stip aan te raken? Dan ziet hij nog een ander kindje. Reikt hij naar zijn eigen neus? Dan viert hij op dat moment zijn prille zelfbewustzijn! Dit is een klassieker in wetenschappelijke experimenten en kun je gewoon in de woonkamer kan doen. 

Tot slot nodigt een spiegel ook uit tot 'tummy time' bij de allerkleinsten, waarbij ze hun nek- en rugspieren trainen. 

De 12 delige Spiegel Convex  van Eduplay is niet alleen leuk in de praktijk maar ook ideaal voor hulpverleners, voor in de kinderopvang of voor in de klas. Hij is onbreekbaar en heeft een zachte rand, wat essentieel is voor de veiligheid in een dynamische omgeving.

Als hij op vloerniveau bevestigd wordt, kan hij rust brengen in een groep. Het biedt kinderen namelijk een moment van zelf-regulatie; even naar jezelf kijken en even alleen bezig zijn, wat heel kalmerend kan werken.

Bevestig je de spiegel naast het verzorgingskussen? Dan is het een tool waar we de proprioceptie of het lichaamsbewustzijn mee versterken ('Deze arm beweegt naar daar en ik voel dit zo'). Dit is belangrijk voor kleine kinderen die prikkelgevoelig zijn. Zien hoe je lichaam beweegt tijdens het verluieren vergroot de voorspelbaarheid, wat net helpend is bij prikkelgevoeligheid. 

Tot slot is de spiegel van The Mini ook onverwacht van vorm. En in de praktijk merk ik dagelijks wat voor effect dat heeft: het maakt klein en groot nieuwsgierig en popelend om er aan te voelen en in te kijken. Een simpel gebruiksvoorwerp met een bom aan mogelijkheden dus! 

Veel speelplezier!